Welke opleiding past bij jou?

Doe de studiekeuzetest!

Anita de Vries

Het plaatje compleet

Jaren geleden heb ik zelf de opleiding Stervensbegeleider gevolgd bij Sonnevelt. Ik vond de opleiding geweldig! Het was heel bijzonder om met anderen te praten over zaken rondom leven en sterven, om elkaar op deze manier te leren kennen en om jezelf verder te ontwikkelen. De afwisseling van onderwerpen, de verschillende boeken en opdrachten, en de inspirerende docenten, maken de opleiding veelzijdig. Dat ik nu zelf als docent Stervenbegeleiding anderen in hun leerproces mag begeleiden, maakt voor mij het plaatje compleet.

Leren over jezelf en in relatie tot de ander

Het overdragen van kennis aan en de ontwikkeling van mensen zijn altijd al belangrijke drijfveren voor mij geweest. Dit heeft geleid tot mijn huidige baan als trainer en psycholoog. Niets geeft mij als trainer een beter gevoel dan deelnemers die na afloop aangeven veel geleerd te hebben, over zichzelf en over zichzelf in relatie tot de ander.

Menselijk contact

Belangrijk voor mij is verbondenheid, met jezelf en met anderen. Het mooie aan Sonnevelt vind ik dat zij hieraan bijdragen door opleidingen aan te bieden die studenten verrijken, waardoor zij niet alleen zichzelf verder ontwikkelen, maar ook anderen verder kunnen helpen. Ook de persoonlijke benadering en het menselijk contact tussen docenten en studenten binnen Sonnevelt sluit hierop aan. Dit alles komt ook terug in de opleiding Stervensgebeleider. Voor mijn gevoel gaat deze opleiding over de belangrijkste zaken in het leven: jezelf blijven ontwikkelen, de ander echt zien, er voor de ander zijn, voluit leven en het accepteren van vergankelijkheid.

Innerlijke veerkracht

Bij Sonnevelt staat vitaal leven centraal. Door ingrijpende levenservaringen heb ik geleerd dat innerlijke veerkracht essentieel is voor mentale vitaliteit. Op sommige gebeurtenissen in het leven hebben we geen invloed, maar we hebben wel invloed op hoe we reageren op deze gebeurtenissen, hoe we het leven daarna tegemoet treden en of we durven te leren van wat ons is overkomen.

Mijn achtergrond

Mijn interesse in het innerlijk leven en mijn liefde voor doceren, komt tot uiting in mijn studiekeuzes en mijn loopbaan tot nu toe. Na mijn eerste studie Pedagogiek aan de Vrije Universiteit, gaf ik al tijdens mijn tweede studie Psychologie les in de vorm van werkcolleges. Doceren heeft tijdens mijn promotieonderzoek bij de Vrije Universiteit vervolg gekregen; ik heb lesgegeven en vele studenten begeleid. Daarnaast heb ik gewerkt bij een psychologisch adviesbureau waar ik onder andere trainingen heb gegeven aan docenten op het gebied van studieloopbaanbegeleiding. Na deze baan ben ik als onderwijsdeskundige in de financiële sector gaan werken. Echter, ik kwam toen tot de conclusie dat ik op dat moment een bepaalde mate van verbondenheid, diepgang en zinvolheid miste. Dit heeft geleid tot een baan als universitair docent Psychologie (back to my roots!) en tot de keuze om de opleiding Stervensbegeleider te volgen.

Mijn vakgebied

Nadat ik jaren als universitair docent Psychologie les heb gegeven op het gebied van gespreksvoering, werk ik sinds vorig jaar als trainer en psycholoog bij het Nationaal Psychotrauma Centrum.  De trainingen die ik geef, zijn gericht op hoe om te gaan met ingrijpende gebeurtenissen. Verder heb ik als psychologe niet alleen veel kennis over gespreksvoering, maar ook op het gebied van rouw en levensvragen.

Tot slot, de kennis en ervaring die ik heb opgedaan tijdens de opleiding Stervensbegeleider, heb ik in praktijk kunnen brengen door mij als vrijwilliger in te zetten bij een Hospice. Het draait allemaal om één belangrijk aspect: ‘er zijn’, 100% aanwezig zijn, zonder oordeel, de ander echt zien. Alleen op die manier kun je werkelijke verbinding aangaan. In de Hospice heb ik allerlei verschillende situaties meegemaakt, zo ook dat stervenden het in de laatste dagen weleens hebben over ‘op reis gaan’. Ook hier is afstemmen belangrijk en kun je iemand helpen door daarin mee te gaan.

Een ontroerend voorbeeld uit het boek Leven in het zicht van de dood van Jacinta van Harteveld illustreert dit (pp. 190):

"Tilly is een paar dagen voor haar dood onrustig. Ze wil liggen en dan weer op de rand van haar bed zitten. Ik zit naast haar, help haar om te gaan liggen en weer te gaan zitten. Opeens kijkt ze me doordringend aan. 'Is er hier misschien een plattegrond beschikbaar met informatie over hoe ik naar huis kom?' De vraag overvalt me een beetje. Ik zeg: 'Een plattegrond heb ik niet zomaar bij de hand, maar wat ik wel weet is dat je hulp krijgt bij het vinden van je weg naar huis. Je komt zeker thuis'. Tilly slaakt een zucht en gaat weer liggen".